(ت. 1574، کوستن، نورفک، انگلستان- و. 1640؟) نمایشنامهنویس غیربرجسته دورة الیزابت که تمثیل منظوم «مجلس زنبوران» (The Parliament of Bees) ابتکار شگفتانگیز و لطافت تخیل او را نشان میدهد. دی در حدود 1598 نمایشنامهنویسِ فیلیپ هنزلُو- مدیر و صاحب تئاتر- شد. نخستین نمایش او، که هنوز موجود است، «گدای کور بدنال گرین» (The Blind-Beggar of Bednal- Green, 1600) نام داشت که با همکاری هنری چتل در 1600 نوشته و در 1659 منتشر شد. نمایشنامههای «جزیرة گل» (The Ile of Guls, 1606) و «طنز از نفس افتاده» (Humour out of Breath, 1608) از دیگر آثار ویاند. شهرت عمدة دی به مجلس زنبوران برمیگردد که گفته میشود در 1607 نوشته شده است، اگرچه نسخهای از آن که مال قبل از 1641 باشد در دست نیست. این نمایش منظوم مجموعه گفتوگوهایی دربارة افعال، تولدها، جنگها و عشقهای زنبورهاست. زنبورها مجلسی زیر نظر پرورِکس، که لقب «رئیس زنبورها» را دارد، تشکیل میدهند و در آن شکایاتی را علیه زنبورهای عسل مودار، زنبورها، زنبورهای بیعسل، زنبور عسل نر و حشرات دیگر طرح میکنند که نویسنده از آنها بهعنوان نماد برای انواع مختلف آدمها استفاده کرده است. این تمثیل طنزآمیز با صفآرایی زنبورها مقابل اوبرون، شاهِ پریان، پایان میپذیرد که در خصوص شکایات طرح شده اقدام به صدور رأی عادلانه میکند.
