(اَلفرد) (ت. 17 جولای 1922، بارنزلی، یورکشِر، انگلستان) شاعر، منتقد و معلم بریتانیایی که شیوة ضدرمانتیسم او تحت تأثیر سر ویلیام امپسن بوده است. دیوی از دانشگاه کِیمبریج فارغالتحصیل شد. از 1950 تا 1957 در ترینیتی کالج دابلین، از 1957 تا 1958 در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی و از 1958 تا 1964 در کیمبریج تدریس کرد. از 1965 تا زمانیکه در 1968 استاد انگلیسی دانشگاه استَنفورد در پالو آلتوی کالیفرنیا شد قائم مقام و معاون رئیس دانشگاه اسِکس بود. ویژگی شعر او نوآگوستینی بودن، سادگی و موزونی است. بعد از «عروسان منطقی» (Brides of Reason, 1955)، که اثر نخست او بود، «شش مکتوب به اِوا هس» (Six Epistles to Eva Hesse, 1970)، «مجموعة اشعار 1950-1970» (Collected Poems 1950-1970, 1972)، «در قطارِ متوقف شده» (In the Stopping Train, 1977) و «برای سوختن یا منجمد شدن: اشعاری دربارة مذهب» (To Scorch or freeze: Poems About the Sacred, 1988) را به چاپ رساند. از جمله آثار نقد او «خلوص سبک در شعر انگلیسی» (Purity of Diction in English Verse, 1952)، «ازرا پاوند: شاعری همچون یک مجسمهساز» (Ezra Pound: Poet as Sculptor, 1965)، مجموعة مقالات «شاعر در تماشاگه خیال» (The Poet in the Imaginary Museum) و «زسلوو میلوسز و نقصان ادبیات غنایی» (Czesław Miłosz and the Insufficiency of Lyric, 1986) هستند.
