یکی از دو شخصیتی (دیگری مرد جوانی با نام «جوان خوشرو») که موضوع اصلی غزلوارههای شکسپیر هستند. در غزلوارة 144 شاعر بهوضوح به «زنی با سیمای بیمارگونه» اشاره کرده است و محققان بعداً او را «بانوی تاریکی» نامیدهاند. بیشتر غزلوارههای پایانی شکسپیر (از غزل 127 تا 154) به روابط او با بانوی تاریکی مربوط میشود. اشعار مبیّن این نکته هستند که این زن «انسان شریر» معشوقة مشترک خود شاعر و مرد جوان اشعار وی بوده است. هویت واقعی بانوی تاریکی، که هنوز ناشناخته مانده، مباحثات جدّی و ادامهدار علمی را موجب شده است.
