نام مستعارِ فلیکس روون گارسیا سارمیئنتو (ت. 18 ژانویه 1867، متاپا، نیکاراگوئه- و. 6 فوریه 1916، لئون) شاعر، روزنامهنگار و دیپلمات تأثیرگذار نیکاراگوئه. او در جایگاه رهبر جنبش ادبی مدرنیزمو، که در امریکای لاتین در پایان قرن نوزدهم شکوفا شد، شعر اسپانیایی را احیا و تجدید کرد. او فردی استثنایی و پرکار بود و از 14 سالگی در ذیل اشعار و داستانهایش نام مستعار روون داریو را مینهاد. در 1886 نیکاراگوئه را ترک کرد و مدتی در شیلی ساکن شد. در شیلی در 1888 اولین اثر بزرگش به نام «آسمان» (Azul) را منتشر کرد. این اثر مجموعهای از داستانهای کوتاه، قطعات توصیفی و شعر است که نویسندهاش تلاش کرده اصول شعر پارناسی فرانسه را در نوشتار اسپانیایی بهکار بندد. بعد از بازگشت به امریکای مرکزی، سمت کنسول کلمبیا در بوئنوس آیرِس آرژانتین را پذیرفت. نویسندگان جوان او را رهبر ادبی خود دانستند و جنبش مدرنیزمو بر محور او بهوجود آمد. در مجموعه شعر بعدی خود «نثرهای کفرآمیز و اشعار دیگر» (Prosas profanês y otros poemas, 1896) جلوههای غیربومی و شخصیتها را با روشی متأثر از شاعران سمبلیست معاصر در فرانسه بهکار گرفت. داریو در 1898 بهعنوان خبرنگار مجله La naciόn به اروپا رفت. در این زمان حوادث جهان و مسنتر شدن خود وی تغییر عمیقی را در نگرشش به زندگی بهوجود آورده بود. او درگیر چندین موضوع سیاسی شد که عبارت بودند از تهدید امپریالیسم امریکای شمالی، آیندة امریکاییان اسپانیاییتبار پس از شکست اسپانیا در جنگ 1898 اسپانیا- امریکا و انسجام و یکپارچگی مردمان اسپانیایی زبان. مجموعه «سرودهای زندگی و امید» (Cantos de vida y esperanza, 1905)، که عموماً شاهکار وی محسوب میشود، همین موضوعات را منعکس میکند و اوج نوآوری شعری و تبحر هنریاش است. با بروز جنگ جهانی اول در 1914 درحالیکه از نظر جسمی بیمار و از نظر مالی در آستانة فقر بود، اروپا را ترک کرد. در امریکای شمالی به سفرهای سخنرانی رفت ولی در نیویورک بیماری ذاتالریهاش وخیم شد و مدت کمی پس از بازگشت به وطن درگذشت. علاوه بر سه مجموعه بزرگ که بیشترین شهرت را برای او به ارمغان آورد و علاوهبر آثار رونامهنگاریاش، تقریباً 100 داستان کوتاه و قصه و چندین مجلد شعر دیگر و نقدهای ادبیای هوشمندانه نوشت.
