نام اصلی او امانوئله کونِلیانو (ت. 10 مارس 1749، چنِدا، ترِویزو، ونِتو [ایتالیا]- و. 17 آگوست 1838، نیویورک، ایالت نیویورک، ایالات متحده) شاعر اُپرانویس ایتالیایی که عمدتاً بهسبب همکاریاش با ولفگانگ آمادئوس موتسارت معروف شده است. او در یک خانوادة یهودی متولد شد، در 1763 تعمید داده شد و بعدها کشیش شد؛ بااینحال عیاشی و آزاداندیشی دوران جوانیاش منجر به تبعید او از ایالت ونتو در 1779 شد. با اقامت گزیدن در وین، شاعر رسمی دربار امپراطور یوزف دوم شد و در آن مقام، اپرانامههای موفقی برای بسیاری از موسیقیدانها نوشت. در آنجا در 1783 بود که با موتسارت آشنا شد و عالیترین دورة فعالیت ادبیاش را آغاز کرد. در یک توالی سریع، سه شاهکار او ظاهر شد: «ازدواج فیگارو» (La nozze di Figaro, 1786)، «دون جووانّی» (Don Giovanni, 1787)، «این آنچه میکنند» (Così fan tutte,1790). توانایی اصلی دا پونته در حیات تازه دمیدن به مضامین اقتباسی و درآمیختن عناصر کمدی و تراژدی بود. با مرگ یوزف دوم، آوارگیهای دا پونته از سر گرفته شد. او پس از سپری کردن دورهای در لندن (1792-1805) به ایالات متحده مهاجرت کرده سرانجام در نیویورک ساکن شد و در آن شهر در کالج کلمبیا به تدریس زبان و ادبیات ایتالیایی پرداخت. کتاب چهار جلدی «خاطرات» (Memoire, 1823-27) او اگرچه اغلب به تصویری از مؤلف بهعنوان قربانی سرنوشت و دشمنان پرداخته است، بهسبب آنکه امریکای اوایل قرن نوزدهم را تصویر میکند ارزشمند است.
