(ت. 1562؟، تانتِن، سامرسِت، انگلستان- و. 1619، بکینگتون) شاعر متفکر انگلیسی که بهسبب درک فیلسوفمنشانهاش از تاریخ در هر دو زمینة شعر و نثر شاخص بود. دنیل در 1581 وارد آکسفورد شد. پس از انتشار ترجمهای در 1585 برای نخستین حامیاش سِر ادوارد دیموک، نزد سفیر کبیر انگلیس در پاریس مقامی بهدست آورد. سپس به ایتالیا سفر کرد. پس از 1592 به خدمت دیموک بازگشت و بعدها معلم سرخانه شد. در 1604 ملکه اَن او را برای نوشتن نمایشی منظوم تحت عنوان «دیدار دوازده الهه» (The Vision of the Twelve Goddesses)، که در آن رقصی را اجرا میکرد، برگزید. ملکه ان حق جوازدهی بازیگری پسرها در تماشاخانة بلکفرایرِز و مقام ملازمت و بعداً عضویت دفتر خاصة خود را به او اعطا کرد. ادمُند اسپِنسر او را بهسبب نخستین کتاب اشعارش «دیلیا» (Delia)، که با یک رمانس تحت عنوان «شکوة روزاموند» (The Complaint of Rosamond) در 1592 منتشر شد، مورد ستایش قرار داد. دنیل پنجاه غزل را در این کتاب منتشر کرد و در چاپ بعدی، تعداد بیشتری بر آن افزوده شد. «جنگهای داخلی» (The Civile Warres, 1595-1609) تاریخچه منظومی دربارة جنگهای گلها است که الهامبخش «ریچارد دوم» (Richard II) و «هنری چهارم» (Henry IV) دو اثر ویلیام شکسپیر بوده است. زیباترین شعر دنیل احتمالاً «موسوفیلوس:حاوی یک دفاع کلی از دانش» (Musophilus: Containing a Generall Defence of Learning) است که آن را به فولک گرِویل تقدیم کرده است. «دفاع از وزن» (Defence of Ryme) او، که مقالهای انتقادی در پاسخ به «اظهارنظر دربارة هنر شعر انگلیسی» (Observations in the Art of English Poesie) اثر تامِس کمپیون است، در 1603 منتشر شد. شهرت و افتخار موضوع دو اثر او «اولیس و سیرن» (Ulisses and Syren, 1605) و «شعری در رثای ارل دِوِنشر» (A Funerall Poeme uppon the Earle of Devonshire, 1606) است. دنیل در مقابل اتهام همدردی با کنتِ اسِکس، در اثری به نام «تراژدی فیلوتاس» (The Tragedie of Philotas, 1605) از خودش دفاع کرد. «ملکههای آرکادیا» (The Queenes Arcadia, 1606)، یک تراژدی- کمدی شبانی به شیوة ایتالیایی، و «جشن تدی» (Tethys’ Festival, 1610) از دیگر نمایشنامههای منظوم او هستند. آخرین اثر شبانی دنیل «سرود نیایش پیروزی» (Hymens Triumph, 1615) بود. او همچنین «مجموعهای از تاریخ انگلستان» (The Collection of the Historie of England, 1612-18) تا حکومت ادوارد سوم را نوشت.
