شخصیت کتاب مقدس، یهودی فرزانه و پرهیزگاری که در قرن ششم پیش از میلاد و طی دورة اسارت یهودیان در بابل در دربار نبوکَدنصَّر دوم زندگی میکرد. الهامات او در کتاب عهد عتیق دانیال ثبت شده است. دانیال رؤیای شاه در مورد تکهتکه شدن مجسمة ساختهشده از چهار فلز بهوسیلة سنگی که به صورتی خارقالعاده بدان اصابت کرده بود و در مورد درختی که به کنده تقلیل یافته بود را با استعانت الهی تفسیر کرد. دانیال برای بلشصّر نوشتة آرامی «منا، منا، ثقیل، فرسین» روی دیوار را بهعنوان گواه عزم خداوند برای نابود ساختن شهر تفسیر کرد. در جای دیگر، شاه با افکندن دانیال در لانة شیرهای گرسنه میخواست به رشک افراد نسبت به او پاسخ دهد. براساس روایت متداول، دانیال در روز هفتم بدون اینکه صدمهای دیده باشد از لانه بیرون آمد.
