(شکوفایی اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفتم، هند) نویسندة هندی که رمانسهای منثور به زبان سانسکریت مینوشت و شارح اشعار بود. دانشپژوهان دو اثر را بهطور قطعی به وی نسبت دادهاند: «وقایع ده پادشاه» (Daśakumāracarita) که در 1927 با عنوان (The Adventures of Ten Princes) به انگلیسی ترجمه شده است و «آینة شعر» (Kāvyādarśa). وقایع ده پادشاه فرازونشیب زندگی ده پادشاه را در جستوجوی عشق و قدرت بیان میکند. این اثر هم از تصاویر واقعگرای فساد بشری و هم از جادو آکنده است و نقش نیروهای ماوراءبشری در امور بشری را مینمایاند. آینة شعر سبک و احساس ایدهآل برای هر کاویا (نوعی حماسة درباری) را توضیح میدهد.
