جمع آنcywyddau [واژهای ویلزی] یک قالب شعر ویلزی، قصیده کوتاهی با وزن مزدوج (یا گاهی سهتایی) که از استفاده کِنگهانت (نظام پیچیده همگونی آوایی و قافیه درونی) استفاده میکند. بهخصوص شعری که مبتنی بر مزدوجهای سطرهای 7 سیلابی با کنگهانت گوناگون و قافیههای پایانی که بهطور متناوب برسیلابهای تکیهدار یا بدون تکیه میافتد. کویت را داوید اپ گوئیلیم در قرن چهاردهم در ویلز شمالی گسترش داد. کویت قرابت و شباهتش را با قالبهای استفادهشدة «آوازخوانهای دورهگرد گروه جنگ [پادشاه]»، دومین رتبه در نظام شعری ویلزی، و با دو گروه آوازخوانهای دورهگرد فرانسه ترووِر و ژانگلور نشان میدهد. کویت قالب مهم شعر ویلزی از قرن چهاردهم تا اوایل قرن هفدهم بود. این قالب و قالبهای شاعرانه دیگر را مکتب کلاسیک شاعران ویلزی در نیمه قرن هجدهم و دوباره در قرن نوزدهم احیا کردند. آن دسته از شاعران مدرن ویلزی که به قالبهای خشک (یعنی کلاسیک) تمایل بیشتری نشان میدهند تا به اوزان آزادی که از آوازهای عامیانة ویلزی و از شعر انگلیسی مشتق میشوند، باعث میشوند این قالب همچنان مورد استفاده قرار بگیرد.
