جمع آنcynganeddion[ویلزی، ترجمه لغوی آن همخوانی غیرمصوتها، هماهنگی] در شعر ویلزی، سیستم دقیق و دشوار در همگونی آوایی و قافیه درونی که در اوزان دقیق 24 شعر باردیک (شاعرانه) ویلزی اجباری است. کنگهانت، بهوسیلة صناعت علم عروض شاعران دورهگرد اولیة قرن سیزدهم توسعه یافته بود و در کِرویس آیستدفود (انجمن شاعران دورهگرد) 1524 بهطور رسمی تدوین شد. بدینترتیب صناعت، زینت اجباری اشعار در اوزان (فنون شعری کلاسیک) شد. چهار نوع کنگهانت اساسی وجود دارد، اما در داخل آنها تعدادی اصلاح و تغییر وجود دارد. ویژگی و مشخصه همه بهغیر از سادهترین قالبها، اصل همگونی آوایی مکرر است که ایجاب میکند غیرمصوتهای مشابه در نظمی مشابه در رابطه با تکیه اصلی روی هر نیمسطر بهکار رود، مثل آنچه در دوبیتی ذیل مشاهده میشود: Dwyn ei géiniog/ dangẃynaw dngndngn Rhoi angen ún / rhewng y ńaw Rhngnrhngn («او پنی خودش را در میان شکوه و شکایتها به خانه میبرد و نیاز یک نفر را در نه نفر برطرف میکند.»)
