نام مستعارِ خوزه مارتینس روئیس (ت. 8 ژوئن 1873، مونووار، اسپانیا- و. 2 مارس 1967، مادرید) رماننویس، رسالهنویس و برجستهترین منتقد ادبی عصر خودش. او از جمله نویسندگانی بود که در حرکت دستهجمعی و هماهنگ ابتدای قرن بیستم برای بهبود زندگی مردم و ادبیات اسپانیا همت گماشته بود. آسورین اولین فردی بود که به این گروه نام نسل 98 را داد. آسورین حقوق را در والنسیا، گرانادا و سالامانکا خواند. اما بعداً به مادرید رفت تا روزنامهنگار شود، اما بهسبب صراحت لهجهاش فقط با درهای بسته روبهرو شد؛ او سپس یک رمان سهگانه به نامهای «اراده»(La voluntad, 1902)، «آنتونیو آسورین» (Antonio Azorín, 1903) و «اعترافات یک فیلسوف نه چندان مهم»(Las confesiones de un pequeño filósofo, 1904)نوشت که در واقع رسالههای امپرسیونیستی نوشتهشدة بهصورت گفتوگو و نه چندان مهم هستند. کتاب دیگرش با عنوان «روح کاستیالیایی»(El alma castellana, 1900) و مجموعه مقالاتش با عنوان «جاده دن کیشوت»(La ruta de Don Quijote, 1905)و «یک ساعتِ اسپانیا 1590 تا 1560» (Una hora de España 1560-1590, 1924) بهطور دقیق و با نکتهسنجی، ماهیت زندگی مردمان اسپانیا را تصویر میکند. نقد ادبی آسورین نظیر «حاشیههایی بر ادبیات کلاسیک»(Al margen de los Clásicos, 1915) به برانگیختن شوروشوق جدید درخصوص ادبیات کلاسیک اسپانیا کمک کرد. آسورین نشریه ادواری Revista de Occidenteرا از 1923 تا 1936 سردبیری میکرد. او در دوران جنگ داخلی اسپانیا در پاریس بهسر میبرد و برای روزنامه آرژانتینی La Nación مطلب مینوشت، اما در 1946 به مادرید بازگشت.
