ویلیام ادموندستون (ت. 21 ژوئن 1813، ادینبورگ، اسکاتلند- و. 4 آگوست 1865، الگین، ایالت ماری) شاعری که نقیضهنویسها و اشعار نو او تأثیر بسزایی بر سبک طنز اسکاتلند گذاشت و موجب شهرتش شد. ایتون در دانشگاه ادینبرا و سپس در آلمان تحصیل کرد، و در 1940 به عضویت هیئت وکلای اسکاتلند درآمد. در همین سال بود که وی نخستینبار با تئودور مارتین بر روی مجموعهای از مقالات فکاهی و طنزآمیز برای نشریه Blackwood’s Edinburgh Magazine همکاری کرد که این مجموعه مقالات بعداً (1845) با نام «ترانههای بون گوتیه» (Bon Gaultier Ballads) منتشر شد. این آثار شامل نقیضههایی به نامهای «ملکه در فرانسه» (The Queen in France) براساس «سر پتریک اسپنس» (Sir Patrick Spens)، و «قتلعام مکفرسون» (The Massacre of the Macpherson) بودند. این اثر از سوی نویسندگان بعدی، خصوصاً دابلیو. اس. گیلبرت در «ترانههای بَب» (Bab Ballads) الگو قرار گرفت. ایتون در 1844، با نوشتن مقالههای سیاسی و همینطور مقالات چندبُعدی برایBlackwood’s به جمع نویسندگان آن مجله پیوست و در 1845 بهعنوان استاد ادبیات و زیباییشناسی بلاغی در دانشگاه ادینبورگ مشغول بهکار شد. وی، در چهار سال بعد، «خادمان شوالیههای اسکاتلندی» (Lays of the Scottish Cavaliers) را منتشر کرد، که مجموعهای از سرودهای داستانی سبک ژاکوبی بود و با استقبال عموم مواجه شد. ایتون در 1854 با انتشار «فیرمیلیام یا دانشآموز باداخوس، تراژدی اسپزمودیک» (Firmiliam, orthe Student of Badajoz, a Spasmodic Tragedy)، که در آن نوشتههای مدرسه اسپزمودیک را بهوضوح به تمسخر گرفته بود، بازگشتی به شعر نو (شعر سبک) کرد. او در 1858 «سرودهای داستانی اسکاتلند» (The Ballads of Scotland) را در دو جلد به چاپ رساند.
