جمع آن آدلی [ویلزی، ترانه، چکامه] در نظم ویلزی، چکامهای بلند با بیتهایی که دارای جناس آوایی و قافیههای درونی هستند. این نوع چکامه در قرن سیزدهم به یک هماهنگی منظم و دقیق بین صامتها و مصوتها یا هماهنگی صامتها به همراه قافیه درونی رسیده بود که به آن کنگهانت (Cynghanedd) میگفتند. شاعر قادر بود وزن شعرش را در یکی از بیستوچهار بحر موجود در آن زمان انتخاب کند؛ که امروزه از آن همه، فقط چهار وزن شعری استفاده میشود. آدل، در قرن پانزدهم، تبدیل به وسیلهای برای خلق شعرهای برجسته ویلزی شد و همچنان محتوای اصلی گردهمایی سالانة کشوری آیستدفود (eisteddfod) (رقابت شعر و آواز) را تشکیل میدهد که در آن از 1887 یک صندلی چوبی به نویسندة بهترین آدل اهدا میشود و دریافت این صندلی بالاترین افتخار یک شاعر ویلزی است. با اینکه برخی آدل را مهجور میخوانند، اما هنوز هم گاهگاهی شعرهای ارزشمندی از این نوع سروده میشود.
