[اسپانیایی] در ادبیات اسپانیایی، سبک غامض نوشتن که تلاش میکند زبان و موضوعات شعری را با دوباره لاتینی کردن آنها، استفاده از کنایههای کلاسیک، واژگان، ساختار و نظم کلمه ارتقا دهد. از نظر پیروان این سبک، عنوان culterano مشتقی از culto («پیروان») است که شاید با آمیزهای از نگاهی شوخطبعانه و تحقیرآمیز از کلمه luterano («پیرو مارتین لوتر») گرفته شده باشد. کولترانیزمو بهعنوان یک نظریه، از سوی لوئیس کاریو ئی سوتومایور در 1611 در «کتاب دانش شعری» (Libro de la erudición poética) اعلام شد و در قرن هفدهم با شعر لوئیس د گونگورا به اوج خود رسید. تصویرپردازی پیچیده، ساختارهای گرامری غیرمعمول و کنایههای اسطورهای مبهم گونگورا در کتاب شعر «تنهاییها» (Soledades, 1613) به چنان درجاتی رسید که gongorismo پیروی از سبک گونگورا در زبان بهعنوان مترداف برای تصنع ادبی قرار گرفت. شاعران با توانایی کمتر از گونگورا، ابهام را بهطور سنجیده و حساب شده در آثار خود پروراندند، بنابراین هدف اصلی این سبک، که برای خلق شعری بود که بتواند همیشه در همه حال و در همهجا جذاب باشد، تحتالشعاع قرار گرفت. بعد از 300 سال استهزا تقریباً همگانی، کولترانیزمو را شاعران پیشرو اوائل قرن بیستم در اسپانیا بهمثابه روشی ثمربخش برای بیان شعری دوباره مورد توجه قرار دادند. و آثار خود گونگورا بهعنوان یکی از بزرگترین شاعران اسپانیا توسط منتقدین مدرن جایگاهی دوباره یافت.
