(آکادمیا دلا کروسکا؛ «آکادمی پوسته») آکادمی ادبی ایتالیا که به منظور پیراستن توسکان، زبان ادبی دوره نوزایی ایتالیا، در 1582 در فلورانس ایجاد شد. گویش توسکان، تا حدودی بهسبب تلاشهای اعضای آن، بهخصوص با استفاده از پترارک و بوکاتچو، مدلی برای ادبیات ایتالیا در قرنهای شانزدهم و هفدهم شد. پنج نفر از اعضای آکادمی فلورانس، با هدف غربال کردن زبان ناسره (crusca، معنای تحتاللفظی آن سبوس یا پوست، پوسته) از سره، آکادمی کروسکا بنیاد گذاشتند. این آکادمی بهسرعت خودش را بهعنوان صاحب اختیار و داور ادبیات زمان تثبیت کرد. اعضای آکادمی بهعنوان محافظهکاران زبانشناسی معروف شدند و در 1612، انتشار فرهنگ لغت رسمی خودشان «فرهنگ لغت آکادمی کروسکا» (Vocabolario degli Accademici della Crusa) را آغاز کردند که هنوز هم منتشر میشود. اگرچه آکادمی در اواخر قرن هجدهم توقیف شد، ناپلئون در 1808 آن را بازگشایی کرد و در 1811 استقلال یافت. در اوایل قرن بیستم، حکومت ایتالیا با قانونگذاری، آکادمی را به انتشار آثار نویسندگان کلاسیک و اسناد زبانشناسی و نشریههای دورهای محدود کرد.
