(ت. 20 دسامبر 1780، گالوی، ایرلند- و. 10 آگوست 1857، همپتون، میدلسکس، انگلستان) سیاستمدار و نویسندة انگلیسی که از او بهسبب اصول خشکش در پیروی از حزب محافظهکار یاد میشود. بعد از فارغالتحصیل شدن از کالج ترینیتیِ دابلین و تحصیل حقوق در انستیتوی لینکُلن در لندن، در 1802 به عضویت کانون وکلای ایرلند پذیرفته شد. وی در 1807 وارد مجلس شد و از 1810 تا 1830 کارمند عالیرتبة فرماندهی نیروی دریایی، طی سلطة طولانی حزب محافظهکار بود. کروکر با قدرت با لایحه اصلاحات 1832 مخالفت کرد و زمانیکه از مجلس گذشت، از مجلس کناره گرفت (اگرچه پس از آن، وی به ارتباطهای نزدیک و صمیمیاش با رهبران حزب محافظهکار ادامه داد). تقریباً از این دوره، دشمنی و خصومت طولانی مدت میان کروکر و لرد مکولی، مدافع اصلی لایحة اصلاحات و حزب ویگ، شروع شد. کروکر از 1831 تا 1854 یکی از نویسندگان مهم مجله The Quarterly Review بود که در حدود 270 مقاله در زمینههای مختلف در آن منتشر کرد. گرایشات ادبی وی عمدتاً گرایشات قرن هجدهم بود که این امر، از نقد جدی وی از «اندیمیون» (Endymion) اثر کیتز، و «اشعار» (Poems, 1832) اثر آلفرد لرد تنیسُن و دو جلد اول «تاریخ انگلستان» (History of England, 1849) اثر مکولی دیده میشود. او نامههای جمعآوری شده یا خاطرات چهرههای گوناگون قرن هجدهم را ویرایش کرده است.
