[ایتالیایی، مشتق از crepuscolare سپیدهدم، بعد از poeti crepuscolari یا i crepuscolari، به معنی اعضای گروه، معنای تحتاللفظی آن شاعران سپیدهدم] نهضت شاعران ایتالیایی اوایل قرن بیستم که آثار آنان با یأس و سرخوردگی، حسرت گذشته، علاقه به چیزهای ساده و سبکی بیواسطه و بدون پیرایه مشخص شده است. مانند فوتوریسم (آیندهگرایی)، که یکی از جنبشهای معاصر است، کرپوسکولاریزمو تأثیر انحطاط اروپایی را منعکس میساخت و عکسالعملی در مقابل زبان متکلف و تزیینی گابریل دانّونتسیو بود. این نهضت، در انفعال و بیتفاوتیاش، با نهضت خشن و ستیزهجوی فوتوریسم فرق میکند، اما هر دو نهضت همین روحیة ناامیدی و حزن را بیان میکردند و تعدادی از این گروه، بعداً فوتوریست شدند. جوزپّه بورجسة منتقد، در اصل 1910، این نهضت را «شعر کرپوسکولا» نامیده است. او در شعر آنها سپیدهدم روز دانّونتسیو را دید. شاعران رسمی، که با آن همکاری میکردند، عبارتانداز: گوئیدو گونزانو، فائوستو ماریا مارتینی، سرجو کوراتسینی، مارینو مورتّی و آلدو پالاتِسسکی که دو نویسندة آخر، نویسندگانی مطرح در حوزه داستان شدند. اگرچه این نهضت در دهة دوم قرن بیستم از بین رفت، اما در بازگشت شعر ایتالیایی به زبان ساده، و موضوعات ساده تأثیر مهمی داشت.
