اولاو (ت. 21 ژانویه 1883، گودبرانسدالن، نروژ-و. 3 نوامبر 1929، گودبرانسدالن) شاعری بومی که شعرش در پذیرش و توسعه گویش نونورسک (ترکیبی از گویشهای روستایی نروژ) بهعنوان زبان ادبی نقش داشت. اوکروست در دبیرستان محلی، ابتدا معلم و بعد مدیر شد. او، که مردی جوان و دانشجویی علاقهمند و مشتاق به زبان گفتاری در مناطق روستایی بود، بهسبب تحقیق و بررسی گویشهای گودبرانسدالن، که کلیه اشعار خود را به آن زبانها سروده بود، از سوی دولت حمایت مالی برای تحقیق دریافت کرد. او اشعار خود را از داستانهای محلی، محیط طبیعی و زندگی بومیان روستایی منطقه خویش الهام میگرفت، به همین علت هرچند درباره موضوعات عام جهانی شعر میسرود، اما شاعری محلی محسوب میشد. شعر عارفانه «سنگچین یادبود بهشت» (Himmel varden, 1916) بهترین و مهمترین اثرش محسوب میشود.
