یکی از برجستهترین دورهها در تاریخ ادبیات لاتین، تقریباً از 43 ق. م تا 18 م، که همراه با دوره پیشین سیسرونی، عصر طلایی ادبیات لاتین را تشکیل میدهد. این عصر، که مشخصه اصلی آن صلح ادبی و پیشرفت بود، به بالاترین بیان ادبی در شعر و ایجاد نظمی ظریف و پیچیده دست یافت که بهطور کلی مخاطب آن افراد هنرمند و یا امپراتور اوگوستوس بود و موضوعاتی چون میهنپرستی، عشق و طبیعت را دربر میگرفت. فقط در یک دهه، یعنی از 29 تا 19 ق.م، شاهد انتشار «زراعیات» (Georgics) و اتمام نگارش «انهئید»(Aeneid) اثر ویرژیل؛ انتشار کتاب یک تا سه «قصاید» (Odes)، کتاب اولِ «اپیستل» (Epistles) اثر هوراس؛ «مراثی» (کتاب اول تا سوم) اثر سکستوس پروپرتیوس؛ و کتاب اول و دوم مراثی تیبولوس بود. همچنین در طول آن ده سال، لیوی کتاب تاریخ بزرگ روم و مورخی دیگر به نام پولیو کتاب تاریخ مهم، اما گمشدة وقایع روزگارش را نگاشت. اووید آخرین نویسنده بزرگ عصر طلایی است. مرگ وی در تبعید در 17 م پایانی برای این دوره بود. نام عصر اوگستن در اثر گسترش آن برای دوره «کلاسیک» ادبیات هر ملتی خصوصاً تا قرن هجدهم در انگلستان و بعضاً تا قرن هفدهم در فرانسه بهکار برده میشود. برخی منتقدان ترجیح میدهند که عصر انگلیسی اوگستن را به دوره سلطنت ملکه اَن (14-1702)، هنگامی که نویسندگانی چون الگزندر پوپ، جوزف ادیسن، سر ریچارد استیل، جان گِی و متیو پرایر به شکوفایی رسیدند، محدود کنند. با وجود این، دیگران این عصر را به زمانی عقبتر یعنی عصر جان درایدن و یا عصر جلوتر، زمان سمیوئل جانسن نسبت میدهند.
