دابلیو. ایچ، نام کامل او ویستن هیو (ت. 21 فوریه 1907، یورک، یورکشر، انگلیس-و. 29 سپتامبر 1973، وین، اتریش) شاعر و ادیب متولد انگلیس که شهرت اولیهاش را در دهة 1930 بهدست آورد. اُدن بیشتر در محیطی آنگلو- کاتولیک و علمی بزرگ شد تا محیطی ادبی. در تحصیل، الگوی مرسوم فرزندان طبقه متوسط و بالای جامعه را دنبال کرد. در 1924 اولین شعرش در Public School Verse منتشر شد. سال بعد وارد دانشگاه آکسفورد (کرایست چِرچ) شد. آنجا تأثیر زیادی بر عدهای از روشنفکران ادبی همچون سی. دِی– لوئیس، لوئیس مکنیس و استیون اسپندر گذاشت که اولین مجموعه شعر اُدن را در 1928 بهصورت دستی چاپ کردند. او، پس از فراغت از تحصیل از دانشگاه آکسفورد در 1928، یک سال در برلین زندگی کرد و پنج سال بعد را در اسکاتلند و انگلستان معلمی کرد. اُدن در «مجموعه شعرهای کوتاهتر» (Collected Shorter Poems, 1927-1957) سیر زندگیاش را به چهار دوره تقسیم میکند: اولین دوره از 1927 تا اثر «واعظان» (The Orators, 1932) به طول میانجامد. «لالبازی» (Paid on Both Sides) بهترین نمونة این دوره است که به تثبیت اعتبار اُدن در 1930 کمک میکند. در همین دوران است که با کریستوفر ایشِروود برای نگارش سه نمایشنامه منظوم از جمله «صعود اف 6» (The Ascent of F6)، همکاری میکند. او در دورة دوم، 1938- 1933، قهرمان چپ است. درعینحال که آفتهای جامعة سرمایهداری را آشکار میسازد، نسبت به ظهور نظام استبدادی هشدار میدهد. در کتاب «نگاه کن، غریبه!» (Look, Stranger!, 1936 / نام امریکایی آن: «بر روی این جزیره»)، شعرهایش در بافت شعری، علنیتر و برای عموم قابل فهمتر میشود. در این دوره همچنین شاهد نگارش تعدادی نمایشنامة تجربی و غیربازاری؛ تعدادی شرح بر فیلمهای مستند از جمله فیلمهای کلاسیک در این ژانر به نام «نامة شب» (Night Mail, 1936)؛ تعداد زیادی مقاله و معرفی و مرور کتاب؛ و سفرنامه هستیم. سومین دورة زندگی اُدن، 1946-1939، تغییرات تعیینکنندهای را در زندگی و دورنمای مذهبی و روشنفکری او بازمیتاباند. «بار دیگر» (Another Time, 1940) دربردارندة تعدادی از بهترین ترانهها و شعرهای باب روز او از جمله: «موزة هنرهای زیبا» (Musée Des Beaux Arts) و «اول سپتامبر 1939»(September 1, 1939)، است. «مرد دو چهره» (The Double Man, 1941 /نام انگلیسی آن:«نامة سال نو») اعتقاد او به حداقلهای اندیشه مسیحی را نشان میدهد. باورها و نگرشهای اُدن که شالودة همة آثار او را پس از 1940 تشکیل میدهد، در سه شعر بلند تعریف میشوند: باورهای مذهبی در اوراتوریو برای کریسمس در «برای همین لحظه» (For the Time Being, 1944)؛ نگرشهای زیباییشناختی در «دریا و آینه» (The sea and the Mirror) و نگرشهای اجتماعی– روانشناختی در «عصر اضطراب» (Age of Anxiety, 1947)، شعر کوتاه شبانی پرنقشونگاری که در 1948 جایزة پولیتز را نصیب او کرد. اُدن از آن پس دیگر شعر بلندی نسرود. در دورة چهارم، که در 1948 آغاز شد، اُدن مجموعههای «سپر آخیلس» (The Shield of Achilles, 1955)، «ادای احترام به کلایو» (Homage to Clio,1965)، «دربارة خانه» (About the House, 1960)، و «شهر بدون دیوار» (City Without Walls, 1969) را منتشر کرد. او همچنین به همراه چستر کالمَن، شاعر امریکایی، که بیش از 20 سال با اُدن زندگی کرد، چندین متن اپرا را به ویژه «پیشرفت شنکش» (The Rake's Progress, 1951) برای ایگور استراوینسکی؛ «مرثیه برای عشاق جوان» (Elegy for Young Lovers, 1961) و «بازندگان» (The Bassarids, 1966) برای هانس ورنبر هنتس؛ «گمشدة کار عشق» (Lovés Labour's Lost) برای نیکولس نباکوف نوشت. او همچنین نقدهایی نیز نوشت، در مقام سردبیر نشریه کار کرد و به ترجمه شعر، بهویژه «مجموعه شعر سنت جان پرس» (The Collected Poems of St. John Perse, 1972)، دست زد.
