(ت. 1618، لندن، انگلستان- و. 28 جولای 1667، چرتسی) شاعر و رسالهنویس انگلیسی که اشعارش ماهیتی آراسته و تخیلی داشت. او همچنین قصیدة پینداری را با نظم انگلیسی سازگار کرد. کاولی از مدرسة وست مینستر و دانشگاه کیمبریج فارغالتحصیل شد. در 1645 درباریان ملکه را همراهی کرد و تا زمان بازگشتش به انگلستان در 1656، مأموریتهای سلطنتی مختلفی را انجام داد. در 1660 به چرتسی رفت و به نوشتن مقالات جدی تعمقی روی آورد، که یادآور مونتنی بود. کاولی، بسیار از سبک مطنطن و زبان شعر خودآگاه استفاده میکرد که بهجای بیان احساسش آن را آراسته میکرد. در «معشوقه» (The Mistress, 1647, 1656) او دربارة «هوش فلسفی» جان دان اغراق کرد- قریحة خوانندگان با مقایسة ناگهانی چیزهای کاملاً مختلف تکان میخورد- بهصورتیکه قرایح بعدی آن را مهملات شعری تخیلی در نظر گرفتند. کاولی یک حماسه ناتمام به نام «دیویدیز» (Davideis, 1656) را نیز نوشت. نمایش کمدیاش به نام «گوئاردیان» (The Guardian, 1641/ بازبینی شده در 1661) مردی ضعیف و قرتی را عرضه میکند که موضوع کمدی دوران بازگشت بریتانیا شد. کاولی اغلب یک چهرة بینابین شاعران فلسفی و شعرای نوکلاسیک قرن هجدهم محسوب میشود. شاید مؤثرترین شعرش مرثیهای برایدربارة مرگ ریچارد کراشو باشد.
