فرانسوا اِدِلَن، آبه دِ (ت. 4 آگوست 1604، پاریس، فرانسه– و. 25 جولای 1676، نمور) نمایشنامهنویس، منتقد و همکار کاردینال دُ ریشلیو سیاستمدار، کسی که بر سبک نویسندگی قرن هفدهم فرانسه تأثیر گذاشت و از معیارهای نمایشی براساس اصول کلاسیک حمایت کرد. اوبینیاک گرچه بهعنوان وکیل حقوقی آموزش دیده بود، ولی بهزودی به جانب کلیسای کاتولیک روی آورد و معلم خصوصی نوة ریشلیو شد. او با تشویق کاردینال ریشلیو، چندین تراژدی منثور نوشت که سه مورد آن تا امروز باقی مانده است: «دوشیزه» (Cyminde, 1642)، «مستخدم اورلئان»(La Pucelle d'Orléans, 1642)، و «زنوبی» (Zénobie, 1647). نوشتههای جدی وی شامل چهار مقاله نقد در مورد نمایشهای پیئر کورنی و چند تفسیر و توضیح نقدی است. اثر مهم وی، «هنر اجرای روی صحنه» (La Pratique du théâtre, 1657)، را ریشلیو سفارش داده بود و براساس این اندیشه طراحی شده بود که وقایع صحنه نمایش باید برای تماشاچیان باورپذیر باشند. اوبینیاک در بین ملاحظات دیگر مطرح میکند که مضمون اصلی نمایشنامه باید تا حد امکان با نقطه اوج داستان همزمان باشد که تماشاچیان مجبور نباشد (برای فهم آن) تغییر در صحنه و شخصیتهای نمایش را تجسم کنند و اینکه تعداد بازیگران باید محدود باشد تا سردرگمی و آشفتگی در نمایش وجود نداشته باشد. اگرچه این نمایشنامه طرفداران چندانی نیافت، اما احتمالاً عاملی در شکلگیری ذائقه کلاسیک فرانسوی بود که در کارهای کورنی و ژان راسین بهکار گرفته شد.
