میگل آنخل (ت. 9 اکتبر 1899، گواتمالاسیتی، گواتمالا- و. 9 ژوئن 1974، مادرید، اسپانیا) شاعر، رماننویس، سیاستمدار گواتمالایی و برندة جایزه نوبل ادبیات در 1967. نوشتههای او عرفان مایایی را با انگیزهای حماسی به اعتراضهای اجتماعی ترکیب میکند. او در 1923 پس از دریافت مدرک حقوق از دانشگاه سان کارلوس گواتمالا، در پاریس سکونت گزید، جاییکه او به تحصیل قومشناسی در سوربن مشغول شد و بدل به سوررئالیست افراطی تحتتأثیر شاعر و نظریهپرداز ادبی فرانسوی، آندره برتون، شد. اولین اثر مهم او با نام «افسانههای گواتمالا» (Leyendas de Guatemala, 1930) در وصف زندگی و فرهنگ قبایل مایا، پیش از ورود اسپانیاییها به آنجاست که مورد تحسین منتقدان فرانسوی و همچنین هموطنان او قرار گرفت. او در بازگشت به گواتمالا نشریهEl diario del aireرا پایهگذاری و سردبیری کرد. در خلال این سالها چندین کتاب شعر منتشر کرد که اولین آنها «غزلوارهها» (Sonetos, 1936) نام داشت. او در 1946 حرفه سیاستمداری را آغاز کرد و درحالیکه همزمان در کشورهای مختلفی در امریکای مرکزی و جنوبی خدمت میکرد، به نوشتن ادامه داد. در همین دوران، استعداد آستوریاس و تأثیر او بهعنوان یک رماننویس با نوشتن کتاب «رئیسجمهور» (El señor presidente, 1946) آشکار شد که اثری پرهیجان و احساسی در تقبیح دیکتاتور گواتمالا، مانوئل استرادا کابرا بود. او در کتاب «مردان ذرت» (Hombres de maíz, 1949)، رمانیکه آن را شاهکار آستوریاس دانستهاند، ظاهراً بدبختی و فلاکت رعایای سرخپوست را به تصویر کشیده است. وجه دیگر این بدبختی، استثمار سرخپوستان در باغهای موز بود که آن را در سهگانهای حماسی، متشکل از رمانهای «توفان» (Viento fuerte, 1950)، «پاپ سبز» (El papa verde, 1954)، و «چشمان دفنشده» (Los ojos de los enterrados, 1960) توصیف کرده است.
