[واژة سانسکریتی astā به معنی هشت + واژه هندی chāp به معنی مُهر] گروهی از شاعران هندی قرن شانزدهم که چهار نفر از آنها پیروان وَیشناوا مرشد والابها و چهارتای دیگر پیرو فرزند و جانشین والابها یعنی ویتهالا بودند. بزرگ این گروه سورداس بود؛ خوانندهای نابینا که توصیفاتش از دلاوریهای ایزدبانو کریشنا، باعث برجسته شدن مجموعه شعر او با نام «سورساگار» (Sūrsāgar)، اثری که عمیقاً مورد علاقه همة هندو زبانهای شمال هند بود، شد. این اثر بهسبب پرداختن به زندگی روزمره و توصیفی پُراحساس از عواطف آدمی، خصوصاً والدین نسبت به فرزندان، و دوشیزگان نسبت به عشاق، پربار بود.
