مقالهای انتقادی از هنری جیمز، که در 1884 در نشریه Longman's Magazine منتشر شد. این مقاله که بهصورت ردیهای بر سخنرانی سر والتر بزنت با نام «داستان بهمثابه یکی از هنرهای زیبا» در 1884 نوشته شد، مرامنامة رئالیسم ادبی بود که این مرامنامه گرایش عموم به رمانهای مملو از احساسگرایی یا بدبینی را مورد انتقاد قرار میداد. این مقاله در 1885 به شکل جداگانه منتشر شد. جیمز در این مقاله، با اظهارات بزنت مبنی بر اینکه پیرنگ داستان مهمتر از شخصیتپردازی آن است و اینکه داستان میباید مقصود اخلاقی آگاهانه داشته باشد و این نکته که تجربه و مشاهده بهمثابة ابزارهای خلاقانه بیش از تخیل اعتبار دارند، مخالفت کرد. جیمز با این قوانین سختگیرانه برای نگارش داستان مخالف بود و در مقابل معتقد بود که هیچ رمان خوبی، هرگز از ذهن سطحی تراوش نمییابد.
