اثری از هوراس، که حدود قرون 18-19 ق.م برای پیسو و پسرانش نوشته شد و در اصل با نام عنوان «نامهای به پیسوها» (Epistula ad Pisones) شناخته میشود. این اثر، تفصیل ظریف و بینظمِ مبحث آدابدانی ارسطو یا شایستگی درونی هر نوع ادبی است که در زمان هوراس شامل غِناییها، شبانیها، هجوها، مراثی و لطایف و نیز حماسه، تراژدی، و کمدی ارسطو میشد. برای مثال، هنر شعر، سنت یونانی استفاده از روایت را ارتقا میدهد تا اتفاقات پشت صحنه را به اظهارنظری رسمی، که مانع این اتفاقات میشود، پیوند دهد؛ اتفاقاتی مانند کشتار پسران مدئا بهدست خودش از اجرا شدن بر روی صحنه. این اثر همچون سایر نامههای هوراس در این دوران، در قالب محاورهای نامنسجمی نوشته شده که 476 بیت دارد و حاوی نزدیک به 30 پند حکیمانه برای شاعران جوان است. نئوکلاسیکهای قرون هفدهم و هجدهم نهتنها بهعلت قواعد، بلکه بهسبب شوخطبعی، شعور و دستیابی به ذائقهای مهذب، برای این اثر ارزش زیادی قائل بودند.
