ارنست موریتس (ت. 26 دسامبر 1769، شوریتس بای گارتس، روگن، سوئد- و. 29 ژانویه 1860، بُن [آلمان]) نثرنویس، شاعر و میهنپرستی که بیداری ملی آلمان، طی دورة ناپلئون را روایت کرد. آرنت در اشترالزونت گرایفسوالت و ینا تحصیل کرد و برای خدمت کشیشی لوتری، صلاحیت لازم را بهدست آورد. در 28 سالگی حرفه کشیشی را کنار گذاشت و 18 ماه به سراسر اروپا سفر کرد. در بازگشتش به آلمان، دیدن قصرهای ویرانشده در طول سواحل رودخانه راین او را بهشدت در برابر فرانسه، که آنها را ویران کرده بود، قرار داد. در 1800 آرنت در مقام دستیار استاد تاریخ در گرایفسوالت اقامت کرد و در 1803 «آلمانیها و اروپا» (Germanien und Europa) را چاپ کرد. او در آن دیدگاههایش نسبت به خوی تجاوزگری فرانسه را بیان کرد. در 1806، آرنت در دانشگاه گرایفسوالت، برای کرسی استادی تاریخ منصوب شد و بخش اول «روح زمان» (Geist der Zeít) را چاپ کرد که در آن هموطنانش را به خلاص کردن خود، از یوغ سلطه فرانسه فراخواند. برای خلاصی و نجات از انتقام ناپلئون به سوئد گریخت و از آنجا به بیان آرمانهای میهنپرستانهاش برای هموطنانش در قالب هجونامهها، اشعار و آوازها ادامه داد. آرنت در 1809 به آلمان بازگشت. در 1812 برای شرکت در سازماندهی آخرین جنگ علیه فرانسه، به سنت پیترزبورگ فراخوانده شد. بعد از صلح، وقتی دانشگاه بُن در 1818 بنیاد گذاشته شد، آرنت به کرسی استادی تاریخ معاصر منصوب شد. در همین سال، بخش چهارم روح زمان چاپ شد. او در آن سیاست واپسگرایانه دولتمردان آلمانی را نقد کرد. گستاخی و جسارت تقاضاهایش برای اصلاحات، حکومت پروس را ناراحت کرد که منجر به دستگیریاش در تابستان 1819 شد، اما خیلی زود آزاد گردید، ولی تا 1840 اجازه تدریس به او داده نشد. همه اشعار عاشقانه آرنت، از آرمانهای سیاسی الهام گرفته شده است. تعداد زیادی از شعرهای مجموعه «اشعار» (Gedichte, 1804-18/ چاپ کامل، 1860) او دینی و بسیار زیبا هستند. آثار مهم دیگر وی شامل زندگینامه خودنگاشت وی، «خاطراتی از زندگی در خارج» (Erinnerungen aus dem äusseren Leben, 1840)، و «سفرهای من و گشت و گذارهایی با بارون هاینریش کارل فردریش فون اشتاین» (Meine Wanderungen und Wandelungen mit dem Reichsfreiherrn Heinrich Karl Friedrich von Stein, 1858) است.
