لودوویکو (ت. 8 سپتامبر 1474، ردجو امیلیا، دوکنشین مودنا، ایتالیا- و. 6 جولای 1533، فرّارا) شاعر ایتالیایی که بهسبب شعر حماسیاش «اورلاندو فوریوزو» (Orlando Furioso) مشهور است. نمایشنامههای وی، که کار فرعی او بهشمار میآمدند، نخستین کمدیهای بومی اروپا بودند که به تقلید از کمدیهای زبان لاتین، اما به زبان غیرلاتین نوشته شدند. او از 1489 تا 1494 برخلاف میل درونیاش، در فرّارا به مطالعه حقوق پرداخت و پس از آن تا 1499 همه تلاش خود را وقف مطالعه ادبیات کرد. پدرش در 1500 از دنیا رفت و او، که پسر ارشد خانواده بود، ناچار شد زندگی چهار برادر و پنج خواهر خود را تأمین کند. در 1502، فرمانده دژ کانوسّا شد و در 1503 به خدمت کاردینال ایپّولیتو ده استه، پسر دوک اول ارکوله، درآمد. پس از چند سال خدمت، به کاردینال و برادرش، آلفونسو، حولوحوش 1512 دوباره به فّرارا بازگشت. آریوستو مجدداً در 1518 به خدمت شخصی دوک آلفونسو درآمد و بهعلت نیاز مالی، مجبور به پذیرفتن سمت حکومتی کماهمیتی دور از خانه شد. با وجود این در 1525، که دیگر بهاندازه کافی پول جمع کرده بود، برای همیشه به فرّارا بازگشت. تقریباً در 1505 آریوستو شروع به نوشتن اورلاندو فوریوزو کرد، که نسخه مستقل اقتباسی از «اورلاندو ایناموراتو» (Orlando Innamorato) اثر ماتّئو ماریا بویاردو بود. وی تا آخر عمر، به بازنویسی و تصحیح این شعر مشغول شد که اولین ویراست آن در 1516 در ونیز به چاپ رسید. وی در طول سالهای 1517 تا 1525 هفت هجو خود را (با نام «طنز»)، به پیروی از «هجویات» (Sermones) هوراس تنظیم کرد. اولین هجویه، ابراز وجود متواضعانهای است از سوی شاعر در مورد جلال و استقلال خویش؛ دومین هجویه، فساد مسیحیت را نقد میکند؛ سومی، دربارة پرهیز از جاهطلبی موعظه میکند؛ چهارمی درباره ازدواج است؛ پنجمی و ششمی احساس شخصی مؤلف را توصیف میکند از اینکه بهعلت خودخواهی اربابش، از خانواده دور مانده بود؛ هفتمی (خطاب به پیئترو بمبو شاعر و ادیب) خباثت اومانیستها را متذکر میشود و از اینکه در جوانی به او اجازه ندادند تحصیلات ادبیاش را تمام کند، تأسف خود را ابراز مینماید.
