[واژه اسپانیایی، مشتق از costumbreرسم، شیوه] جنبشی در ادبیات اسپانیایی که بر توصیف رسوم و آداب روزمرة مردم در جامعه یا منطقهای تأکید میورزید. این جنبش، که شروع آن به دورة طلایی ادبیات اسپانیا در قرون شانزدهم و هفدهم میلادی برمیگردد، در نیمه نخست قرن نوزدهم بود که به یک جریان اصلی، ابتدا در نظم و سپس در قالبهای نثر، تبدیل شد. در قالبهای اخیر، که اصطلاحاً به آنها «توصیفهایی از رسوم» (cuadros de costumbres) میگفتند، نویسنده عناصر اصلی و بارز در منطقه موردنظر را تعیین و با هدفی اغلب فلسفی و طنزآمیز آنها را توصیف میکرد. از نخستین فعالان مکتب کوستومبریزمو میتوان به ماریانو خوسه د لارا اشاره کرد که دربارة شهر مادرید قلم میزد و سرافن استوانس کالدرون که دربارة اندلس مینوشت. فرنان کاوالیرو، پدرو آنتونیو د آلارکون و خوسه مادیا د پردا از دیگر کوستومبریزمونویسان مطرح در نیمة اول قرن نوزدهم هستند. آنچه این مکتب را دارای اهمیتی ماندگار در اسپانیا و امریکای لاتین کرده، تاثیری است که در پدیدآمدن رمان بومی این نواحی داشته است.
