کایتانو د (ت. 26 آوریل 1864، ساون تومه، مستعمرات افریقایی پرتغال [واقع در ساون تومه و پرینسیپة کنونی]- و. 18 آوریل 1890، آلکوواسا، پرتغال) شاعر افریقایی که به زبان پرتغالی درباره سیاهپوست بودن شعر مینوشت. کوشتا آلگره در خانوادهای کریولنژاد متولد شد؛ در 1882 به پرتغال رفت و در آنجا، در مدرسه پزشکی شهر لیسبون آغاز به تحصیل کرد. وی در 26 سالگی و قبل از به اتمام رساندن تحصیلاتش، بهعلت بیماری سل درگذشت. اشعار او را دوست روزنامهنگارش کروش ماگالیِئیس در 1916، پس از مرگش، گردآوری و با عنوان «ورسو»(Versos) منتشر کرد. موضوع اصلی نوشتههای این شاعر، رنگ پوست آدمهاست. وی، که در عشقش به زنی پرتغالی با پاسخ منفی روبهرو شده بود، از سیاهپوستی خود متأثر بود، اما بااینحال، زنان سیاهپوست را بسیار میستود. در یکی از شعرهای معروفش، دربارة رنگ سیاه خود چنین میگوید: «رنگ پوست من سیاه است این یعنی شیون، یعنی غم». کوشتا در اشعارش دلش برای جزیزة زادگاهش و میراث افریقاییاش تنگ میشود. مرتباً دربارة بیگانگی نژادی در میان اطرافیان و رنجهای خود سخن میراند؛ البته این کار را گاهی با ریشخند به خویش به حالت طعنهآمیزی انجام میدهد. ویژگیهای خاص اشعار کوشتا آلگره ریشه در سبکهای رمانتیک رایج در نظمنویسی قرن نوزدهم پرتغال دارد. قالب غزل را برای شعرهایی مانند «ارورا» (Aurora) و «لونگ» (Long) بهکار میبرد و بین سبک شخصی اعترافی او و فرهنگ شعر شفاهی افریقا، شباهت خاصی دیده نمیشود.
