نام خانوادگی اصلی او داروین (ت. 30 مارس 1886، کیمبریج، کیمبریجشر، انگلستان- و. 19 آگوست 1960، کیمبریج) شاعری که شاید شناخت اصلی و نامنصفانه عموم از او برمیگردد به شعر فکاهی غمگیناش «برای بانوی چاق آنسوی پنجره قطار» (To a Fat Lady Seen from a Train) («ای زن سفید چاق که کسی دوستت ندارد/ چرا دستکش پوشیدهای و در مراتع میگردی...»). او، که نوة چارلز داروین بود، تحصیلاتش را در خانه گذراند. نخستین کتاب شعر داروین در 1910 منتشر شد که «بانوی چاق» نیز از جمله اشعار همین کتاب بود. از آثار بعدی او میتوان به «صبح بهاری» (Spring Morning, 1915)، «نیمهشب پاییزی» (Autumn Midnight, 1923)، «روزهای مختلف» (Different Days, 1928)، «کوهها و خاکریزهای موشِ کور» (Mountains and Molehills, 1934) و «خانه سیار» (Travelling Home, 1948) اشاره کرد. وی «مجموعه اشعار» (Collected Poems) خود را در 1954 منتشر و در 1959 جایزة کوئینز مدالِ شعر را دریافت کرد. بسیاری از شعرهایش، که اغلب هم کوتاهاند، بیانگر عشق عمیق او نسبت به کیمبریج و فرهنگ و رسوم آن است.
