هر یک از اجتماعات ادبی پرتغال در قرن هجدهم که میکوشید از طریق اصرار بر بازگشت به کلاسیسیسم، شعر پرتغالی را احیا کند. الگوی آنها در این خصوص فرهنگستان آرکادیا بود که در 1690 در روم در جایگاه داور در میان گرایشها و سلایق ادبی، در ایتالیا تأسیس شد. در 1756، آنتونیو دینیس دا کروش ای. سیلوا به همراه چند تن دیگر، آرکادیا لوسیتانا را تأسیس کردند، که هدف اولیهاش ریشهکنی گونگوریسمو، سبکی که آرایههای باروک و در کل تأثیر سبک اسپانیایی را بر خود داشت. پدرو آنتونیو کوریا گرساون، که دوستدار پروپاقرص شاعر لاتینی دوره کلاسیک، هوراس، بود و توماش آنتونیو گونزاگا، که بهواسطه مجموعه ترانههای عشق شبانیاش که ذیل نام مستعار دیرسئو نگاشته شهرت دارد، از دیگر آرکادیاییهای مشهور بودند. کروش ای. سیلوا در 1776 برای تصدی قضاوت به برزیل فرستاده شد؛ او در آنجا گرایش برزیلیها را به نهضت آرکادی تقویت کرد؛ این گرایش در میان مکتب شاعران معروف به میناس، که از شعرای معروف آن میتوان به ژوزه بازیلیو دا گاما و ژوزه د. سانتا ریتا دوراون اشاره کرد، رونق پیدا کرد. در 1790 آرکادیای جدید تأسیس شد. دو عضو برجسته آن دو شاعر رقیب یکی مانوئل ماریا باربوزا دو بوکاژی،که در حال حاضر بهواسطه تعداد معدودی از غزلیات برجستهاش شهرت دارد و دیگری ژوزه اگوشتینیو د ماسدو، که بهجهت تجربهاش در شعر و سبک حماسی معروف است، بودند.
