لویی، نام خانوادگی اصلیاش آندریو (ت. 3 اکتبر 1897، پاریس، فرانسه - و. 24 دسامبر 1982، پاریس) شاعر، رماننویس و مقالهنویسی که فعّال سیاسی و سخنگوی کمونیسم بود. آندره برتون، شاعر سوررئالیست، آراگون را با جنبشهای پیشگام از جمله دادائیسم آشنا کرد که همراه با فیلیپ سوپو مجله مروری سوررئالیست Littérature (1919) را بنیاد گذاشت. اولین مجموعه اشعار آراگون «شور شادی» (Feu de joie, 1920)، و «حرکت دائمی» (Le Mouvement Perpétuel, 1925) بود که به دنبال آن رمان «کشاورز پاریس» (Le Paysan de Paris, 1926) را نوشت. جستوجویش برای معیاری ایدئولوژیک در زندگی، او را در 1927 بهسمت حزب کمونیست سوق داد که از آن پس با این حزب شناخته شد، ایدئولوژیای که تأثیر مقتدرانهای بر بیان ادبی و هنری وی داشت. در 1928، السا تریله (متولد روسیه و خواهر زن ولادیمیر مایاکوفسکی شاعر) را دید. السا همسر و الهامبخش وی شد. آراگون در 1930 از اتحاد جماهیر شوروی دیدن کرد و در 1933 تعهدات سیاسیاش منجر به قطع ارتباط وی با سوررئالیستها شد. چهار جلد از دوره رمانهای بلندش با عنوان «دنیای واقعی» (Le Monde reel, 1933-44) از زاویهدیدی تاریخی به توصیف تلاش طبقه کارگر بهمنظور انقلاب اجتماعی میپردازد. آراگون به استفاده از مفهوم واقعگرایی سوسیالیستی سنتی در رمان بلند دیگرش به نام «کمونیستها» (Les Communistes, 1949-51 / 6 جلد) ادامه میدهد. این رمان گاهشمار غمانگیز و یأسآوری از حزب کمونیست در فاصله سالهای 1939 تا 1940 است. سه رمان بعدی وی «هفته مقدس» (La Semaine sainte, 1958)، «لحظه حقیقت» (La Mise à mort, 1965)، و «بلانش یا فراموشی» (Blanche ou l'oubli, 1967) زندگینامه خودنگاشت در لفافه وی است که به تلاش برای قانع کردن خواننده در پذیرش تفکر کمونیسم میپردازد. اشعار «دلشکستگی» (Le Crève-coeur, 1941) و «بانوی فرانسوی، دیان» (La Diane française, 1945) میهنپرستی پرشور آراگون را نشان میدهد، و اشعار «چشمهای السا» (Les Yeux d'Elsa, 1942)، و «شیفته و دیوانه السا» (Le Fou d'Elsa, 1963) حاوی بیان عشق عمیق او نسبت به همسرش السا است. از 1953 تا 1972 آراگون بهعنوان سردبیر هفتهنامه کمونیستیLes Lettres françaisesخدمت کرد.
