[یونانی آن apostrophē معنای تحتاللفظی آن یعنی دور نگاه داشتن] تمهیدی بلاغی که از طریق گوینده، بهجای کل، یک شخص یا چیز خاصی را مخاطب قرار میدهد. برای نمونه در اثر «جولیوس سزار» (Julius Caesar) ویلیام شکسپیر، مارک انتونی، جنازه سزار را در خطابهای با اینگونه عبارات آغاز میکند: O, pardon me, thou bleeding piece of earth, That I am meek and gentle with these butchers! Thou art the ruins of the noblest man That ever lived in the tide of times. Woe to the hand that shed this costly blood! ای نعش خونین که با خاک یکسان شدهای؛ مرا ببخش که با این قصابان از در فروتنی و بردباری درآمدهام؛ تو بقایای شریفترین مردی هستی، که زمانه به خود دیده است؛ وای به دستی که به ریختن این خون گرانبها پرداخت؛
