شخصیت اصلی رمان لاتین قرون وسطایی از نویسندهای ناشناس که احتمالاً برگرفته از یک نسخه اصلی یونانی مفقود شده است. این داستان بلند و دلچسب با اقبال گستردهای در ادبیات اروپا مواجه شد و نسخههای آن تقریباً به همة زبانهای اروپایی وجود دارد. این داستان روایت جدا شدن آپولونیوس از همسر و دخترش و پیوند نهایی آنها پس از مسافرتهای بسیار است. نسخه اولیه یونانی این اثر، که گفته میشود داستان براساس آن شکل گرفته، مربوط به قرن سوم پس از میلاد است. نسخه لاتین آن، اول بار در نیمه دوم قرن ششم روایت شده است. نسخههای بسیار فراگیر قرون وسطای این اثر، در «پانتئون» (Pantheon) اثر گادفری ویتربوئی آمده است. یک شعر اواخر قرن دوازدهم که در آن، این داستان روایتکننده تاریخی اصیل است و یکی از روایتهای آن نیز در کتاب «گستا رومانور» (Gesta Romanorum) بیان شده که مجموعهای متعلق به قرن چهاردهم از ادبیات عامیانه است. یک ترجمه آنگلوساکسون (اولین نسخه محلی انگلیسی آن) در قرن یازدهم از این اثر منتشر شد و جان گور از این روایت بهعنوان نمونهای از گناهان کبیره هفتگانه (فاحشگی) در شعر قرن چهاردهمی خود با عنوان «کانفسیو آمانتیس» (Confessio amantis) بهره برد. ویلیام شکسپیر از این داستان بهعنوان مبنایی برای نمایشنامه خود با نام «پریکلس» (Pericles) استفاده کرد.
