نوشتهای (مانند نمایشنامه) که تأثیرگذاری آن، اصولاً، حاصل ظرافت و ویژگیهای متمایز گفتمان آن است. علاوه بر این، اصطلاح فوق برای اشعاری بهکار میرود که علیرغم موضوع جدیشان دارای لحنی غیرجدی و محاورهای هستند. برای مثال، میتوان به «بلبلِ» (The Nightingale) اثر سمیوئل تیلور کولریج، «صومعة تینترن» (Tintern Abbey) اثر ویلیام وردزورت و «اول سپتامبر 1939» (September 1, 1939) اثر ویستن هیو اُدن اشاره کرد.
