(ت. 24 ژانویه 1670، باردزی، نزدیک لیدز، یورکشر، انگلستان- و. 19 ژانویه، 1729، لندن) نمایشنامهنویس نوکلاسیک انگلیسی که با دیالوگهای خندهدار هوشمندانه، تصویری هجوآمیز از طبقة اشراف و موشکافی کنایهآمیزی از سبک کمدی آدابورسوم و ظاهرسازیهای عصرش ارائه کرد. پدر او افسر ارتش مأمور در ایرلند بود. در آوریل 1686 به ترینیتی کالج در دابلین راه یافت (فوقلیسانس 1696). در 1691 در رشتة حقوق دانشگاه میدلتمپل ثبتنام کرد، ولی هرگز مطالعة حقوق را جدی نگرفت. در 1692، با نام مستعار کلئوفیل رمانی هجوآمیز از عشقهای رایج با نام «زن ناشناس یا آشتی، عشق و وظیفه» (Incognita: or, Love and Duty Reconcil) نوشت. در اندک زمانی بین اهل ادب مشهور شد، در همان سال شعری را در گلچینی از آثار شعرا منتشر کرد و تحت حمایت جان درایدن قرار گرفت. در مارس 1693، کانگریو با روی صحنه رفتن نمایشش با عنوان «پیرپسر» (The Old Bachelour) پرآوازه شد. این نمایش به مدت بیسابقة دو هفته روی صحنه بود. البته نمایش بعدی او «خائن» (Double-Dealer/ اجرا در 1693) گرچه بسیار بهتر از قبلی ارزیابی میشود، اما به آن اندازه موفق نبود. «عشق برای عشق» (Love for Love)، که بهترین نمایش اجراشدة او بود، تقریباً به اندازة نمایش اول مورد استقبال قرار گرفت. این اولین نمایش او بود که در تئاتر لینکلنز این فیلدز روی صحنه رفت. کانگریو یکی از مدیران این تئاتر شد و قول داد سالی یک نمایشنامه روی صحنه ببرد. در 1695، نوشتن اشعاری مردمیتر، به مناسبتهای خاص را آغاز کرد. از آن جمله مرثیة شبانیاش در مرگ ملکه مری دوم بود. هرچند موفق نشد به قولش در مورد سالی یک نمایشنامه عمل کند، حسن نیتش را با نمایش «عروس سیاهپوش» (The Mourning Bride) نشان داد. این تراژدی در اوایل 1697 روی صحنه رفت که شهرت او را دو چندان کرد و محبوبترین نمایشنامه او شد. تا مارس 1700، نمایشنامه دیگری اجرا نشد. در این سال شاهکار کانگریو یعنی «راه و رسم دنیا» (The Way of the World) با بازیگرانی برجسته در تئاتر لینکلنز این فیلدز روی صحنه رفت. هرچند این نمایش مرتب اجرا میشد، در آن زمان از آن استقبال نشد. این آخرین اثر وی در نمایشنامهنویسی بود، البته او تئاتر را رها نکرد و برای دو اپرا متن نوشت. در 1704، در ترجمة «آقای پورسانیاک» (Monsieur de Pourceaugnac) اثر مولیئر همکاری کرد. او همچنان به سرودن شعرهای زیادی ادامه داد، بعضی از آنها از انواع اشعار اجتماعی ساده و برخی ترجمههای عالمانه و دقیق از اشعار هومر، جوونال، اُوید و هوراس و همچنین تعدادی از قصاید پینداری بودند. این مجلد، که دربردارندة قصاید او است، «گفتمان درباره قصیده پینداری» (Discourse on the Pindarique Ode) را نیز در خود جای داده است.
