کمدی پنج پردهای نوشته ویلیام شکسپیر، که برای اولینبار در 93-1592 اجرا و اولینبار در نخستین کتاب قطع رحلی 1623 منتشر شد. این نمایشنامه، که کوتاهترین نمایشنامه شکسپیر است، براساس «منایخموسها» (Menaechmi) پلاوتوس نوشته شده است. اگئون، بازرگان سیراکیوس، در افِسوس دستگیر میشود و بهعلت ناتوانی در پرداخت خراج محلی، به مرگ محکوم میشود. او داستان غمانگیزش را برای دوک سولینوس تعریف میکند: سالها پیش او و همسرش به همراه دو پسر بچة دوقلوی یکسان و دو غلامشان، که آن دو هم کودک و دوقلوی یکسان بودند، در دریا دچار سانحه میشوند و کشتی آنها غرق میشود. آن دو هر یک، با یک پسر و یک غلام نجات پیدا میکنند، اما برای همیشه از هم جدا میشوند. آنتیفولوسِ سیراکیوسی- پسری که اگئون او را بزرگ میکند- به مدت پنج سال در جستوجوی مادر و برادرش بوده است و اگئون در جستوجوی او. دوک سولینوس با شنیدن داستان اگئون به او یک روز مهلت میدهد تا پول خراج را بهدست بیاورد. درهمیناثنا، آنتیفولوس سیراکیوسی و غلامش درومیو به افسوس رسیدهاند و نمیدانند که برادرش آنتیفولوسِ افسوسی و غلامش که نام او هم درومیو است، هنوز آنجا هستند. بعد از آن در چند مورد آنها را بهجای هم اشتباه میگیرند. آنتیفولوسِ سیراکیوسی از سوی همسر برادرش، مورد پذیرایی قرار میگیرد و به خواهر او اظهار عشق میکند؛ و بهعلت عدم پرداخت، تحت تعقیب طلافروش قرار میگیرد. او و غلامش در صومعهای پنهان میشوند و در آنجا اگئون را میبینند که برای اعدام برده میشود و متوجه میشوند مادر روحانیِ صومعه، مادرشان- آیمیلیا- است. دو خانوادة جدا از هم دوباره به هم میپیوندند و آنتیفولوس افسوسی خراج پدرش را میپردازد.
