(شکوفایی اوایل قرن سوم ق.م، تگئا، آرکادیا) شاعر یونانی پلوپونیز که در دوران باستان احترام بسیاری داشت. وی چنان محترم بود که در اصلیترین گزیده اشعار یونانی- مجموعه مشهور «حلقه گل» (Stephanos) اثر ملئاگر (اوایل قرن اول)- «سوسنهای آنیته» (lilies of Anyte) نخستین اشعاری بودند که در «حلقه گل شعرا» بافته شدند. آنینه همچنان بر سریر شهرت ماند و آنتیپاتر، اهل تسالونیکا، نویسنده دوران حاکمیت اوگوستوس (27 ق.م.-14 میلادی)، به او لقب «هومر مؤنث» داد و نام وی را در فهرست نام نه شاعر برجسته زن ثبت کرد. از بیستوچهار قطعه شعر موجود که به وی منسوب است بیست قطعه، اصلی است. اشعاری که او به چشمهها و پریان چشمه تقدیم کرده، نشاندهندة احساسات او درباره چشماندازی آرام است که در گزیده اشعار یونانی فراوان به چشم میخورد. آنیته همچنین چند سنگنوشته با موضوع حیوانات مختلف نگاشت که احتمالاً بیشتر کاربرد ادبی دارند تا واقعی. او در شعرش هیچ نام یا تخلصی از خود برجای نمیگذارد و هیچگاه از موضوع عشق، در اشعارش استفاده نمیکند. عشق او به طبیعت و علاقهاش به حیوانات (که در آثارش به چشم میخورد) نمونهای از آثار سالهای آغازین دوره هلنی است.
