ماریو، نام کامل او ماریو آنتونیو فرناندس دی اولیویرو (ت. 5 آوریل 1934، ماکولا دو زومبو، آنگولا) محقق، نویسنده داستان کوتاه و شاعری که آثارش عمدتاً بر فرهنگ آنگولایی و پرتغالی تأکید دارد. آنتونیو، در اوایل حیات ادبی خود، در جایگاهشاعر عشق انسانی و اعتراض اجتماعی بود، ولی در اشعار بعدیاش، غالباً تصاویری از حالات، مکانها و تجارب متفاوت را عرضه میکند. آنتونیو تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در لوآندا گذراند. پس از یازده سال، که در پایتخت آنگولا در سمت مددکار اجتماعی کار کرد، در 1963 به لیسبون رفت. وی در مقالاتش میگوید که استعمار پرتغال، زبانی ناخالص و فرهنگی مختلط را در آنگولا بهوجود آورد که طرز تلقیها، ارزشها، و چشماندازهای اروپایی و افریقایی سیاهان، سفیدپوستها و نیز مولاتوها همگی در آن هست. او از نویسندگان پرکار روزنامهها، نشریات و مجلات آنگولا و پرتغال بود. «عشق: اشعار» (Amor: poesias, 1960)، «صد شعر» (100 Poemas, 1963)، و «چهره اروپا» (Rosto de Europa, 1968) کتابهای اصلی شعر او هستند. تا اواسط دهه 1980، او بیش از بیست اثر به پرتغالی نگاشت که کتابهای شعر، چندین مجموعه داستان، مقالات ادبی و فرهنگی درباره آنگولای قرن نوزدهم، و چندین ترجمه از آن جملهاند.
