[انگلیسی میانة آن Cokaygne است و از واژه فرانسوی باستان Cocagne گرفته شده است] به سرزمینی خیالی گفته میشود که رفاه و راحتی بیش از اندازهای در آن حکمفرمااست و لذایذ و اسباب راحتی مادی همواره در دسترس است. ارجاعات به کاکین عمدتاً در افسانههای عامه اروپایی قرون وسطا بارز و چشمگیر است. این افسانهها توصیفکنندة رودهای شراب، خانههای ساختهشده از کیک و نبات، خیابانهای فرششده از نان شیرینی و مغازههایی که اجناسشان را مجانی عرضه میکنند، هستند. غازهای بریان پرسه میزنند و آدمها را دعوت میکنند تا آنها را بخورند. چکاوکهای سرخ شده در کره، از آسمان بر زمین میبارد. ریشه کلمة کاکین بسیار مورد بحث بوده است، اما قاطبة برداشتها آن را مأخوذ از کلمهای به معنی «کیک» میدانند. نسخه اولیه و استثنایی ایرلندی این افسانه «رﺅیای مکانگلین» (Aislinge Meic Conglinne) است؛ نقیضهای از نظرگاه قدیس سنتی که در آن پادشاهی که اسیر دیو شکمبارگی شده است، با دیدن سرزمین کاکین معالجه میشود. افسانهای فرانسوی از قرن سیزدهم با عنوان «کاکین»Cacagne)) قصد آن داشت که اندیشة آوالون اسطورهای، جزیرة متبرک، را مورد استهزا قرار دهد. شعری انگلیسی با نام «سرزمین کاکین» (The Land of Cockaygne)،که درباره همان دوره است، زندگی راهبانه را هجو میکند. در قرن هفدهم نام لابرلند جایگزین کاکین شد. کوه بزرگ آبنبات نعنایی در فرهنگ عامة کولیهای امریکایی همین اندیشه را بیان میکند.
