(ت. 12 سپتامبر 1865، هِلِتوفده، جزیره لانگلان، دانمارک- و. 11 آوریل 1931، گِنتوفده، نزدیک کپنهاگ) شاعر نورمانتیک دهه 1890 دانمارک که از سمبولیستهای فرانسوی تأثیر گرفته بود و شاعران نوپرداز دهههای 1940، 50 و 60 دانمارک را بهشدت تحت تأثیر قرار داد. علیرغم ارتباط نزدیک کلاوسن با فضای ادبی فرانسه، برداشت رمانتیک و فکاهی او از افسانههای مربوط به هستی انسان در قالب آثاری چون: «بچههای طبیعت» (Naturbørn, 1887) و«شاخههای درخت بید» (Pilefløjter, 1899)، در سنت ادبی دانمارک باقی میماند. اثر بعدی او تاریکتر و جدیتر میشود، همانگونه که از عنوان مجموعه «شیطانپرستی» (Djævlerier, 1904) چنین استنباط میشود. احساسات ضدّ مادیگرایانة کلاوسن، در آخرین مجموعة مهمش یعنی «هرویکا» (Heroica, 1925) به اوج بیان میرسد. کلاوسن چندین کتاب سفرنامه و داستانهای منثور غنایی از زندگی در شهرهای کوچک دانمارک نوشت. او همچنین آثاری را از شاعران مورد علاقهاش همچون پرسی بیش شِلی، هاینریش هاینه و شارل بودلر ترجمه کرد.
