نام کاملاو کلاودیوس کلاودیانوس (ت.حدود 370، اسکندریه [مصر]- و. حدود 404، رم، [ایتالیا]) آخرین شاعر بزرگ سنت کلاسیک. کلودیئن تبحرش در زبان لاتین را در شعری که مقام کنسولی (395) پروبینوس و اولوبریوس را مورد ستایش قرار میدهد، نشان داد. طنزی با عنوان «ستایش هادریانوم» (Deprecatio ad Hadrianum) دربارة مافوقش، هادریانوس یونانی، جایگاه او را در طبقه اجتماعیاش بهخطر انداخت؛ اما او با ستایش مکرر استیلیکو، وزیر امپراتور غربی فلاویوس هونوریوس، و محکوم کردن رقبای او در دربار فلاویوس آرکادیوس، به مرتبة بالایی دست یافت. همراه با نامهها، طنزها و چوپانیها، شعرهای استیلیکو، بخشی از آثار معتبر او را در دو کتاب با عنوان «بهترینهای کلودیانوس»Claudianus major)) تشکیل میدهد. همچنین از وی آثار دیگری همچون اهانتهایی علیه وزیر آرکادیوس، دو شعر خطاب به سرنا (همسر استیلیکو)، دو اِپیتالامیوم (شعرهای مربوط به ازدواج)، و نیز «پیرمرد وِرُنا» (De sene Veronensi) و «جنگ غولها» (Gigantomachia) برجای مانده است. «آثار فرعی کلودیانوس»Claudianus minor)) مشتمل بر حماسة اساطیری «تجاوز به پروزرپین»(Raptus Proserpinae)است که شهرت قرون وسطایی کلودیئن تا حد زیادی مدیون این اثر است. کلودیئن، که در اروپا در قرون وسطا همطراز استاتیوس و لوکان بهشمار میرفت، از سوی منتقدان معاصر بهسبب بهکارگیری زبان فخیم برای روایت موضوعات بیارزش مورد انتقاد قرار گرفته است، اما آثارش در حکم منابع تاریخی ارزشمندی بهشمار میروند.
