گروهی از نویسندگان انگلیسی اواسط قرن بیستم که آثارشان بیانکنندة تندی طبقات پایینتر، نسبت به ساختار سیاسی- اجتماعی حاکم و نیز نسبت به پیشپاافتادگی و ریاکاری طبقات متوسط و بالاست. گرایشی که در رمان جان وین تحت عنوان «تعجیل در انحطاط» (Hurry on Down, 1953)، و «جیم خوششانس» (Lucky Jim, 1954) اثر کینگزلی ایمیس مشهور بود، در 1956 در نمایشنامه «با عصبانیت به پشت سرت نگاه کن» (Look Back in Anger) تجلی یافت و نماینده این جنبش شد. وقتی که نمایشنامه نویسنده 26 ساله به نام جان آزبرن تحت عنوان «جوان عصبانی» (angry young man) نام گرفت، این عنوان تقدیم همة معاصرین او شد که خشم خود را از تبعیضات طبقاتی بیان میکردند، به خلقوخوی طبقه پایینی خود میبالیدند، و تنفر خود را از هر نوع آدم روشنفکر (به طعنه) یا متظاهر بیان میکردند. از میان دیگر نویسندگانی که این عنوان را دارا بودند، میتوان به جان برین و الن سیلیتو رماننویس و نیز برنارد کاپس و آرنولد وسکر نمایشنامهنویس اشاره کرد. این جنبش ادبی پررونق دهه 50 بهتدریج در دهه 60 محو شد.
