نمایشنامهای مرکب از یک مقدمه و دو پرده اثر جورج برنارد شاو، که در 1912 در برلین اجرا و در 1916 منتشر شد. شاو، با اقتباس از داستان اندروکلیز، موضوع ستایش دینی درست و نادرست را با تلفیق کردن سنتهای نمایشنامه معجزه و پانتومیم کریسمس، در یک کمدی فلسفی درباره مسیحیت اولیه، به باد انتقاد میگیرد. موضوع اصلی نمایشنامه آن است که انسان باید چیز با ارزشی داشته باشد که ارزش مردن برای آن را داشته باشد، هدفی در خارج از خود که به زندگیاش معنا بخشد.
