شعری از رابرت براونینگ، که در مجموعه شعر «مردان و زنان» (Men and Women, 1855)منتشر شد. این شعر بهصورت تکگویی نمایشی است که از زبان نقاشی به نام آندرئا دل سارتو (1486-1531) برای زن محبوب و بیوفایش لوکرتسیا ادا میشود. براونینگ شعر خود را بر مبنای دیدگاه جورجیو وازاری نسبت به ازدواج نقاش فوق- ارائه شده در کتاب «زندگی نقاشان» (The Lives of the Painters)- نوشت. چنانکه وازاری گفته و در این شعر هم برداشت میشود تمایل و بردباری نقاش در تعلق به لوکرتسیا موجب میشود از پرداختن بیشتر به هنر و در نتیجه کسب جایگاه برتر قابلیتهای هنری باز بماند.
