[یونانی آن anápaistos، معنای تحتاللفظی آن، پس زدن (برای مثال، برعکس رکن سههجایی)] در نظم، رکن موزون سههجایی که دو هجای اول آن بدون تکیه و هجای آخرین، هجای تکیهدار است (مانند « Tis the váult of thy lost ulalume!» اثر ادگار الن پو) و یا دوهجای اول آن کوتاه و آخرین هجا بلند است(در علم عروض کلاسیک). انپست برای اولینبار در سرودهای قدمرو پیادهنظام اسپارتها بهکار رفت و سپس بهصورت گسترده، در اشعار نمایشی لاتین و یونان، خصوصاً به هنگام ورود و یا خروج گروه همسرایان به روی صحنه، مورد استفاده قرار میگرفت (انپست کلاسیک بدین صورت تقطیع میشود ÈÈöÈÈö). خطوط شعری دارای رکن انپستی که اغلب با یک هجای اضافی بدون تکیه در انتهای اولین سطر شعر ساخته شدهاند، در نظم انگلیسی خیلی نادرند. رکن انپستی بهعلت برخورداری از وزن سهضربی در آغاز، فقط در نظم سبُک و عامهپسند انگلیسی بهکار گرفته میشد، اما پس از قرن هجدهم در اشعار بسیار برجسته نیز مورد استفاده قرار گرفت. بایرن از این رکن شعری به شکل مؤثری برای القای حس هیجان و برانگیختگی در شعری با عنوان «ویرانی سناکریت» (Destruction of Sennacherib) بهکار برد:
امّا در شعر «کنار دریای شمال» (By the North Sea)اثر الجرنن چارلز سوئینبرن از رکن سه هجایی انپستی برای حسن نیاز و عدم اشباعشدگی استفاده شده است.
