اولین عصر بزرگ ادبیات لاتین تقریباً از 70 تا 43 ق.م.، که همراه با عصر اوگستن، عصر طلایی ادبیات لاتین را شکل میدهد. صحنه ادبی و سیاسی تحت تسلط سیسرو، سیاستمدار، سخنور، شاعر، منتقد و فیلسوف است که زبان لاتین را بهصورت واسطی ادبی کامل کرد و افکار انتزاعی و پیچیده را بهوضوح بیان نمود و وزن نثریِ کمّی مهمی را خلق کرد. تأثیر سیسرو بر روی نثر لاتین آنقدر زیاد بود که نثر بعدی، نه فقط در لاتین، بلکه در زبانهای بومی دیگر تا قرن نوزدهم، واکنشی در برابر و یا بازگشتی به سبک او بود. دیگر شخصیتهای برجسته دوران سیسرونی عبارتانداز: جولیوس سزار، که بهعلت فن سخنوری سیاسی و نظامی معروف است؛ مارکوس ترنتیوس وارو، که در زمینه موضوعات متنوعی همچون کشاورزی و زبان لاتین مطالبی نوشت؛ و سالوست، که با سبک سیسرو مخالفت کرد و بعداً اشخاصی همچون سِنِکا، تاسیتوس و جوونال از آن پیروی و حمایت کردند. از میان شاعران سیسرونی میتوان کاتولوس، اولین استاد نغمههای عاشقانه لاتین، و کولریتوس، نویسنده شعرهای پندآموز طولانی با عنوان «درباره ماهیت چیزها» (De rerum natura) را نام برد.
