[چینی آن (لهجه پکنی) cí] در شعر چینی قالب آهنگی که سطرهایی با طول نابرابر، با ترتیب قافیههای مشخص و الگوهای نواختی دارد که هرکدام نام یکی از آهنگهای موسیقیایی داراست. تغییر طول سطرها با وزن طبیعی کلام، همخوانی دارد و بنابراین بهآسانی به هنگام آواز خواندن، درک میشود؛ در ابتدا بهوسیلة مردم معمولی خوانده میشد و بعداًً با خواندن آوازخوانان زن حرفهای معروف شد و توجه شاعران را در دوره سلسله تانگ (907-618) به خود جلب کرد. چِه ابزار اصلی برای شعرهای سلسلۀ سانگ (1279-960) محسوب میشد. بااینحال، دوره انتقالی پنج سلسله (690-907)، دورۀ تفرقه و کشمکش، بود که چِه ابزار اصلی بیان شعر بزمی بود. از جمله شاعران چِه در این دوره لی یو، آخرین شاه سلسله نان تانگ (تانگ جنوبی)، بود.
