نوزایی نیوانگلند نیز نامیده میشود. دورهای تقریبی از دهه سی قرن نوزدهم تا پایان جنگ داخلی امریکا که در آن ادبیات امریکا با پیروی از جنبش رمانتیسم، بهعنوان محمل نمایش روحیات ملی، به بلوغ رسید. عرصه ادبی این دوره بهوسیله گروهی از نویسندگان نیوانگلندی، برهمینها، اداره میشد که از آن جمله میتوان هنری ودزورت لانگفلو، الیور وندل هولمز و جیمز راسل لاول را نام برد. این افراد اشرافزادگانی شیفته فرهنگ بیگانه بودند و در مقام استاد در کالج هاروارد فعالیت داشتند و علاقهمند به خلق گونهای از ادبیات امریکایی بودند که از ادبیات بیگانه الگوبرداری میکرد. لانگفلو روشهای اروپایی داستانپردازی و شعرپردازی را برای گونهای از شعر روایی اقتباس کرده بود که به تاریخ امریکا میپرداخت. هولمز در اشعار مناسبتیاش و در مجموعه «میز صبحانه» (Breakfast Table, 1858-91) فضاهای کوچکی از زندگی شهری و شوخطبعی را وارد ادبیات مؤدبانه کرد؛ و هولمز بخش زیادی از دیدگاهها و ارزشهای کشورش را بهویژه در اثر هجویاش «روزنامههای بیگلو» (Biglow Papers, 1848-67) به نظم درآورد. یکی از مهمترین تأثیرات این دوره تأثیر آرمانگرایی بود. این جنبش، که مرکز آن در روستای کانکورد واقع در مساچوستس بود و رلف والدو امرسون، هنری دیوید تورو، برانسون الکات، جورج ریپلی و مارگرت فولر از اعضای آن بودند، به ایجاد فرهنگ جدید ملی برمبنای عناصر بومی کمک کرد. پیروان این مکتب حامی اصلاحات در کلیسا، دولت و جامعه بودند که باعث سرعت گرفتن آزادی مذهبی، جنبش لغو بردهداری و شکلگیری جوامع آرمانی مختلف همچون بروک فارم بودند. جنبش لغو بردهداری همچنین بهوسیله دیگر نویسندگان نیوانگلندی از جمله شاعر عضو گروه کویکر، جان گرینلیف ویتیر و هریت بیچر استوِ نویسنده حمایت میشد. جدا از آرمانگرایان، در طول این دوره، نویسندگان خلاق بزرگی به عرصه آمدند- ناتنیئل هوتورن، هرمان ملویل، و والت ویتمن- که رمانها و اشعارشان تأثیری دائمی بر ادبیات امریکا گذاشت. ادگار الن پو، نابغه جنوب که همعصر این نویسندگان اما خارج از حلقه نیوانگلند بود، در اواخر قرن نوزدهم تأثیر عمیقی بر ادبیات اروپا داشت.
